OGALLA QUE QUEDE ÚLTIMO

Levo xa un tempo, como moitos de vos supoño, ata o carallo de Rodolfito e toda a parafernalia de Eurovisión. Pero cal foi a miña sorpresa hoxe, que lendo unha páxina entereime que os mismisimos SINIESTRO TOTAL acaban de facer unha versión do Chiki chiki e para máis inri acordaronse dos de Corcubión. "se baila en la China y tambien en Corcubión" Escoitada:


Como veciño de Corcubión que son, que quede claro que eu non bailo estas trangalladas. Cañita Brava ao lado de este é un xenio


Estos días tamen me chamou a atención unha cousa; como moitos de vos sabedes e os que non o sabedes contovolo eu, no hospital Juan Canalejo, os papeis que rechean os pacientes para elexir os menus veñen en galego, cousa bastante normal, ainda que exista xente que lle foda. Pois ben o curioso é que no hospital Virxen da Xunqueira en Cee, un hospital que da servizo a maior parte da costa da morte, en donde a gran maioría dos pacientes son galegofalantes, pois os menus están en castelan. Curioso non si?

Foto da plaza de María Pita e concello da Coruña

ESES MARAVILLOSOS QUADS

Estes días non tiven moito tempo de recorrer os vosos blogs nin de visitar as fotos de compañeiros, nin tan sequera de navegar moito por internet. Onte cando encendin o ordenador e visitei unha das paxinas que visito asiduamente levei unha pequena alegría ao ver que esta seman recomendaban a vistia aos meus blogs.
Tampouco teño moito tempo para fotografar, ainda que agora que o meu pai xa está na casa, e que os días son algo máis longos espero ter un pouquiño de tempo para cazar imaxes.
Pero esta semán o que me trae por aquí é preguntarvos que pensades vos de os quads, eses vehiculos atronadores, que cando pasan polo lado de un reventanche os timpanos (sempre crein que eso era contaminacion acustica e que se debería multar) e que destrozan camiños forestais e todo o que atopan ao seu paso.

A VER SI DENTRO DE UNS MESES

Hoxe tiña a esperanza de podervos contar que un compañeiro da vila convertiase no alcalde máis xoven de Galiza, pero ao final non puido ser. Como seguro que algúns sabedes, en Corcubión governaba dende as últimas eleccións o BNG co apoio da unica edil do PP, un pacto que parece contra natura, pero que si coñecerades aos seudosocialistas do cara o sol que forman a lista do PSOE en Corcubión, todos entenderiades.
O alcalde salido de este pacto era o historico nacionalista Rafael Mouzo, 25 anos alcalde de Corcubión e que dimitiu por enfermidade, asique tocaba elexir de novo alcalde, e ao principio todos pensamos que sería o numero dous da lista pero ao final ostias. Asique que con fonda tristura quedamonos sin o alcalde máis xoven de Galiza.

DOUS ANOS SEN TI

Dous anos fai xa que a vida deixou de ser igual. Esa vida tranquila na que a maior tontería era a maior preocupación. Dous anos nos que un nubarrón cubríu o ceo que hai sobre as nosas cabezas.
Unha noite como a de hoxe, ela saliu coas suas compañeiras a disfrutar da noite universitaría coruñesa. Eu estaba algo enfadado con ela. Tonterías de irmáns.
As tres da madrugada unha chamada de telefono espertounos, unha amiga decianos que foramos ao Orzan a buscar a miña irmá que estaba algo mal, que debía de ser un ataque de alerxia. Marchamos, eu ía todo enoxado, por encima de andar de carallada pola noite, ainda teño que ir a buscala. A medio camiño outra chamada dime que vaia para o Xoan Canalexo que miña irmá ía para alí en ambulancia. Nese momente supen que algo realmente podido pasara. Nese momento unha estrela, a miña estrela apagarase, e unha nova estrela brillaba xa no firmamento.
Chegamos ao hospital antes que ambulancia, aos dez minutos chegou el ana ambulancia, baixarona e ían facendolle masaxes cardiacos. Nese momento asumin que ela non volvería. Os medicos non daban esperanzas, moito tempo en parada cardiaca e so as maquinas a conectaban a vida. Tocoume facer a chamada máis fodida da miña vida, a que ningun fillo querría facer. Decirlle aos meus pais que viñeran para Coruña, que a sua filla, o seu olliño dereito morrera. Morrera sin máis. Morrera de morte subita. Esa mesma que agora parece estar tan de moda.
Esa mesma noite fixen a única cousa da que realmente na miña vida estarei sempre orgullosa. Dixenlle os medicos que a miña irmá desexaría que a sua morte servira para regalar vida. Algo que deberían de ensinar nas escolas, a ser xenerosos. A donar vida. As horas de depois prefiro non recordalas. Bagoas, moitas bagoas.
Dezasete meses despois cando parecía que empezaba a deixar de chover, unha nova tormenta cae sobre nos.

TORO, TORITO

Acabaronse xa as vacaccións i este ano por fin podemos consolarnos con que houbo moitas menos mortes nas estradas, a pesar de que cada día se ven máis cafradas no coche e que cada vez parece que aumentan os capullos ao volante.
Como moitos dos co pasades por aquí de vez en cando sabedes, teño ao meu pai no hospital na planta de lesionados medulares ingresado por unha caida que lle produciu unha tetraplexía, e onte o sr Touriño (ou Torito) veu pasear o seu palmito pola nova planta de medulares do Juan Canalejo para inaugurala, pero como xa non son días de recollida de votos, o señorito non deixou que os familiares dos pacientes que todolos días pasan o día no hospital estuveran alí. Vergoña deberialle de dar. Tería medo de que lle reclamaran algo.
Onte o sr Torito estaba tamen pasou por Carballo para decir que mañan adxudican o corredor Carballo Berdoias, e que espera que no futuro todo o vial hasta Fisterra seña autopista, o cal me recorda que no seu día o sr Fraga fixo cos cartos da Xunta unha autopista de Coruña a Carballo dicindo que ía ser gratuita, e agora temos que pagar máis de 2 euro por circular por esas curvas asasinas. ¿Teremos que pagar tamen pola futura autovia a Fisterra? Ou máis ben ¿Teran que pagar os nosos fillos por ela?

SANTA SEMAN, SANTO DESCANSO

A estas horas moitos de vos estaredes de vacaccións e outros case que a punto. As tan desexadas vacacións da semana santa, esa que pra xente coma min consiste en ter uns días sin ter que asistir ao traballo e para outros consisten en ir detras dun trozo de madeira.
A partir de agora sera pecado para a Iglesia o feito de non reciclar; pois ben podían ir empezando a dar exemplo e reciclarse un pouquiño eles que estan un pouco fora do tempo.
O mundo esta escandalosamente patas arriba, agora ata os pacificos monxes budistas andan a queimar cabinas e tirando pedras contra o exercito chines, un exercito dun pais no que os dereitos humans deixan moito que desexar e que o señor don Dolar concediulle o honor de organizar uns xogos olimpicos. Alguén debería de ter os santos collóns de decidir non participar neses xogos olimpicos.
Non quería olvidarme de felicitar aos PPteros por quedar catro anos máis na oposición, e tamén decir que este domingo sentin que o meu voto valía menos que os que votaron ao PP ou o PSOE. Reforma da lei electoral xa!! Firma aquí

O MEU NOVO XOGUETE

Pois si, acabo de mercarme este novo xoguetiño para seguir avanzando nesto da fotografía, e captar mellor se cabe a beleza da nosa costa.
Este pasado finde, despois de case 6 meses meu pai volveu pisar a nosa casa, tan so dous días pero por algo se empeza.
Esta seman conmemorase o día da muller traballadora, e unha asociación do Opus Dei granadino celebrao ensinando a ser unha muller dez
Hai días como hoxe que hasta parece que Dios existe.

CORUÑA

Todavía recordo cando era pequeno e viña a Coruña a arreglar algún papel ou o medico ou de compras, os olores que desprendía a cidade cando entrabamos polos "catro camiños." Ese cheiro a tábaco da Fabrica de Tabacos entremezclados co olor a peixe do porto. Eses dous cheiros hoxe mudaron polo pestilente fedor da planta de compostaxe de Nostían, da planta de piensos de Artabra, da Refinería en incluso do porto. Mudarón tamén por outro fedor, ainda que máis cheirento menos detectable polo nariz: o cheiro a especulación. Mudase a fábrica de tabacos por 400 vivendas, das que so 160 serán de proteció oficial. O resto paganse a 6000 euros o metro cadrado. O próximo sera o porto.
Agora nas aforas da Coruña na zona do poligono de Bens, estanse a construir dous megasuperficies comerciais, "dolce vita" e "Marineda Plaza", donde por certo estara anclado o tan esperado por moitos; IKEA.
Todo esto unido aos novos barrios que floreceron pola Coruña nos ultimos dez anos "Rosales, Matogrande e Mesoiro" deixan pouco de aquela cidade que recordo de cando eu era cativo.
Eso si, as estradas de acceso siguen sendo igual de malas que cando eu era rapaz

E VIVA A CONSTRUCIÓN

Comentaba o outro día no blog de Turonio, de que nos servía traballar se para poder comprar un piso tiñas que hipotecarte e exclavizarte toda a vida. Ven isto o caso da crisis que se acerca na construción, e que ainda que pola Coruña todavía non parece percibirse moito, todos sabemos que chegara. Eu son dos que creo que isto vainos vir ben, un pais non pode depender dunha medida tan desmesurada dun solo sector, e menos que ese sector seña a construción, que enriquece a uns poucos a base de empobrecer a moitos, a base de formigonar todo o territorio e de importar modelos estéticos de dudoso gusto. A base de empeñarse en que todos debemos de xogar ao golf e a base de construcións moitas de elas de dudosa calidade. Un boom que todavia fixo máis corrupta a boa parte da nosa clase politica. Teremos que reciclarnos, e abrirnos a novos campos. Pero esto non é unha novidade para o noso pobo.
E somos moitos que por moito que traballemos seguirimos sin poder mercar un piso, pois os nosos gobernantes quitaronse da manga unhas axudas ao alquiler que xa moitos dixemos que non sería a solución e que o único que nos ía levar era a un aumento dos prezos, cousa que parece que xa está a suceder.

Panoramica da cidade da Coruña, pincha para vela máis grande

CON LA IGLESIA HEMOS TOPADO

Pois si, xa temos novo bufón na politica española, o sr Pizarro e as suas maravillosas declaracións sobre Sonsoles Espinosa, un tipo que o sr Rajoy pretende que sexa o noso ministro de economia no hipotético caso de que houbese un cataclismo e gañase as eleccións. Un tipo demasiado personalista e o cal lle gustan atribuirse a el mismo os meritos. Non en vano cando lle acusaron de anticatalanista, dixo textualmente que él invertira máis na rede electrica de Cataluña que moitos dos que se din nacionalistas. Eu pensaba que os cartos eran de Endesa pero debe de ser que eran do seu bolsillo. Que fara este home si é ministro? Fara do ministerio un peto de él mesmo?
Encontrei navegando pola blogoesfera estos días un blog que vos recomendo http://genoveses.blogspot.com/

Agora que os curas saen a rúa a manifestarse e a pedir o voto para a falange española que creo que é o unico partido que nin negociou nin apoiou a negociación con ETA, que nos di o que temos que facer ou non facer coa nosa vida; creo que vai sendo tempo de volver as iglesias e manifestarnos nos e decirlle a estes caraduras que nos tampouco queremos subvencionalos, nin que nos conten milongas dun relixión feita a sua medida, nin queremos compartir a sua puta mania de poñer os domingos o altavoz da iglesia a todo meter para tocar os coll... aos que durmen ou a os que non os queremos escoitar, e queremos que nos expliquen porque teñen moitos de eles tan boas casas e tan bos automoviles.
Porque non hai ningun partido que diga claramente que vai a facer que a ilgesia se autofinancie e que vai sacar a relixión das aulas.

E mentres os politicos siguen a falar de ETA e da iglesía, o paro segue aumentado a pasos axigantados, pero esto xa será outro post.

P.: Ainda que o pe de foto pon Plaza de España, a foto é na Plaza de Azcarraga na Coruña

CERRANDO OS OLLOS

Neste mundo de vergoña en que uns poucos se erixen en Deuses e son quenes de facer e desfacer ao seu antollo. Neste mundo no que os outraora perseguidos e masacrados pola barbarie nazi son ahora os que masacran o pobo palestino, os que deciden a comodidade da vida dos palestinos. Despois de ver na tv as imáxes de sufrimiento dos seus habitantes, pouco lle queda a un por decir. Tan so nos queda soñar, e para soñar que millor que cerrar os ollos, e xa que cerramos os ollos pois miremos para outro lado, e sigamos ca nosa vida...

CHEGOU O INVERNO

Nos últimos tempos volveron a sair a palestra vellos pantasmas que pensabamos desterrados noutros escuros anos. Mulleres perseguidas e interrogadas por exercer o que eu creía seu dereito a abortar. Si xa de por si, tomar esa decisión debe de ser ban fodida para unha muller, agora veñen unhas asociacións con un máis que dudoso xuiz a cabeza a culpabilizalas de por vida. Eses defensores da familia tradicional, do máis puro machismo e autoritarismo, que solo foden para ter fillos e que queren fodernos aos demáis, a esos hai que arrinconalos xa. Levamos xa moito tempo calados, escoitando a vella e rancia dereita de este pais tocandonos os milindres a tod@s. Maña empeza a precampaña, e o millor que podemos facer e arrinconalos dunha puñetera vez a eles máis os que os rePPresentan.

Como arrinconar tamen deberiamos de arrinconar a todos os asesinados do volante que nos matan coma este venres pola noite en Vigo. Hai que arrinconalos xa!!

Fai xa dez anos que marchou Ramón Sampedro, un home que loitou polo seu dereito a morrer e que nos co noso silencio obligamos a vivir. Xa é hora de legalizar a eutanasía.
Por fin chegou o inverno a nosa Galiza, cos seus temporais e a chuvias que tanto me gustan. Lastima que este tempo noso tamen nos traia a morte de 6 mariñeiros nos últimos 15 días.

FELIZ CUMPLEANOS

Este blog está esta semán de cumpreanos. O primeiro aniño pola rede. Un aniño no que este blog recibiu máis de 3700 visitas feitas por 1250 personas que miraron casi 6300páxinas. Pero quizas o máis importante é toda esa xente coa que comparto esta aficción. A todos vos grazas.

Espero que os reies magos deixaran nas vosas casas algún que outro regalo; polo menos tan bo como o que o goberno ten para todos os xovenes. Esos 210 euros de renta para que podamos emanciparnos son unha boa medida. Que carallo! Sempre sera máis fácil gastar cartos das arcas públicas para axudarnos a pagar alugueres e a ver si así se gañan algúns votos a base de subvenciones que tanto gustan neste pais dos caciques; que facer políticas para que a vivenda realmente custe o que ten que custar.

Deixo no aire unha pregunta: ¿ vos non creedes que os setenta anos xa é unha edade máis que prudente para retirarse?

NESTE ANO QUE TERMINA...

Derradeiro post dun ano que hoxe termina, o cal quedara no meu recordo e non precisamente por boa cousa. Un ano que empezou botando de menos a miña irmá, e que termina no hospital co meu pai. Máis dentro de tanto pesimismo, hoxe quero contarvos que sale a venda o segundo libro do meu pai. (A foto do periodico é de fai uns anos) O libro ía sair publicado uns días despois do accidente, pero houbo que pospoñelo ata agora, que empeza xa estar algo máis recuperado. O libro por agora podese conseguir por internet, a ver si en breve podese xestionar para que esteña nalgunha libraría.
Un claro dentro de tanta escuridade.

Sorprendiume tamén que no anterior post case todo o mundo pensaba que falaba do amor, cando realmente do que falaba era do sorriso.

Neste derradeiro post do ano, querovos agradecer a todos os que me visitades, e a todos os que vos visito, a vosa presenza, e desexarvos de todo corazón que ogalla teñades un bo ano.

QUE A VOS NUNCA VOS FALTEN

Un día sin avisar marchastes, e volvias de vez en cando, pero non tardabas en marchar. Grandes tempadas sin case saber de ti, vendoche nos rostros dos outros, facendo que me preguntara porque a min. Fai uns meses decidimos darnos outra oportunidade, pero non funcionou. Decidiches marchar de novo, decidiches facerme infeliz de novo. Pasaron semáns de bagoas e o outro día paseando pola rúa volvin a encontrarche de novo, dixestes que tiñas prisa, que estos días tiñas que multiplicarte, que tiñas que ir a moitos sitios, que estos días era cando a xente máis chamaba por ti, estes días eran os días nos que ti máis te prostitues, nos que os cartos parece que che compran. En canto ao noso dixestes que todavía non era tempo de voltar; que quizas algún día, pero todavia non.
Non sei, teño medo a aprender a vivir sin ela, e cando quizas queira volver, eu xa non a necesitarei. Quizas xa deixe de saber como se sorrie. Pero seguro que non lle importará, ela sempre tera con quen ir.

FAGAMOS O HUMOR

O de este pais non ten xa nome, acabo de poñer a tv e en tres das 7 cadenas de televisión están emitindo o mesmo partido. Sempre podo poñer a primeira e ver como os famosos lavan a sua conciencia nunha gala en beneficio da FAO. Son estas unhas datas moi dadas para que algúns laven os seus pecados. Menos mal que nos queda "la 2"
Sempre poderei ir para cama a leer "el Jueves" felicitandonos o nadal. Se non queren caldo pois sete cuncas. Menos mal que ainda hai xente que sabe loitar con humos, e non como outros dexenerados, que sigo pensando que son os grandes enemigos dos que soñamos cunha nova Galiza.

20 ANOS DO CASÓN

Xa non me lembraba, pero fai xa vinte anos que o Casón embarrancou na praia do Rostro en Fisterra.
Amoreanse agora en mi os recordos que gardo de aqueles días, recordoo como si fora onte. Quizas algúns estean magnificados, pois de aquela solo contaba con 8 anos. Recordo como o exercito tomou a zona e os helicopteros sobrevoaban os nosos ceos. Recordo como a praia do rostro estaba toda rodeada de militares que non deixaban pasar, e a xente da zona amañabase para ir por camiños de monte para intentar ver algo. Recordo como a xente botaballe a culpa do accidente aos dos remolcadores porque unha vez que o tiñan enganchado dician que o deixaran varar na praia para asi encarecer a operación de rescate. Recordo como eu que na miña vida vira un remolcador, de repente a ría de Corcubión estaba chea de remolcadores entre eles o Alonso de Chaves que de aquela era o máis do máis, e tamén dende Holanda chegara unha gabarra, a segunda máis grande do mundo.
Recordo tamén como o Hotel el Horreo en Corcubión encheuse de periodistas, tecnicos e politicos.
Pero o que máis recordo e como unha noite evacuamos a vila, o Casón comenzou a explotar e marchamos co posto, a gasoliñeira de Cee totalmente colapsada. Marchamos ata a escola de hostelería de Santiago, donde estuvemos un día, despois perdemos o medo e volvemos. Había xente que se negara a evacuar, que dicia non ter medo, outros que non podían abandoar os animais, e outros simplemente dician que era todo un montaxe para roubarnos as casas.
Recordo como os barriles que retiraron do barco mandaronos para a Alumina de San Ciprian na mariña luguesa e como salian na tv as manifestacións dos traballadores.
Recordo que a día de hoxe todavía seguimos sin saber que ostias levaba aquel barco e que vinte anos despois seguimos sin estar a salvo de máis desgracias nas nosas costas.
O casón como o Prestige xa forma parte da historia do Fisterra, pero tanto do Casón como do Prestige creo que todavía non aprendemos o suficiente

UN PASEO POLOS VOSOS BLOGS

Esta semán querovos falar dos blogs que visito habitualmente, todos eles son maravillosos por unhas ou por outras cousas.
Hai blogs para todos os gustos. O de a miña amiga Carmen está cheo de fermosas fotografias. Hai blogs de auntentic@s artistas das letras e da poesia. Ainda que en este xénero o que máis me segue a sorprender e o blog de Suso Lista, cheo de maravillosas historias incluso algunha case que digna dos maestros do suspense. Un home do mar que rompe cos seus estereotipos. O mar e as letras unidas da man.
Outros falan de curiosidades e reflexions propias, recordos e opinions. Fiestras abertas ao mundo.
Outros falan dos desvelos dos soños ou das historias de galegos lonxe do pais
Tamen de historias de galegos de alen do mar que aman e creen en Galiza máis que moitos dos de aquí.
Un que me encanta é o de Turonio humor e loita polo pais xuntos da man.
Hai que ten arte nas letras o cal combina coa facilidade de contar o que moitos pensan pero non din.
Hai blogs que son autenticas obras literarias e visuais.
O blog de Leo é un dos que tamen lle teño moito aprecio. Pequenas historias, pequenos recordos, e todo para un meniño que pouco vai crecendo e xa ten máis de un aniño.
Incluso temos o orgullo de contar na Costa da Morte coa abuela de toda a rede.
E por último os blogs que andan parados, esperando a que ti volvas para poñelos en marcha outra vez

GALIZA NON SE VENDE

Compostela 17 de febrero de 2008. Apuntade esta data porque unha nova rede chamada GALIZA NON SE VENDE convoca a toda a cidadania concienciada, a tomar as ruas de Compostela para defender o noso litoral, os nosos ríos e o noso patrimonio. Movilicemonos polo pais, pero sempre pacificamente, non como outros que din defender o pais metendo bombas. Creo que estes que se din chamar nacionalistas, son os peores enemigos cos que poden contar os nacionalistas de verdade.
Menos mal que o domingo trouxo unha boa noticia para os mileruistas; di o Rajoy que si gaña as eleccións, todos os que gañen menos de 16000 euros estaran exentos de pagar o IRPF. Ou este tio xa sabe que non gaña as eleccións, ou é que hoxe non tomou a medicación. Si gran parte do pais gaña menos de 16ooo euros; ¿como diaños se vai financiar o estado español?

13 N; QUE CARALLO CELEBRADES

Levo dende onte preguntandome que conas celebran os tres politicos de turno estos días. Seica celebran o quinto aniversario do PRESTIGE. Pois imaxinome que o que eles realmente celebran é que os de unha banda non pagaron por tal desfeita e salironse de rositas da tremenda incompetencia de aqueles días.
Os outros celebran que en parte grazas ao Prestige gañaron as eleccións, e celebran tamen que aquel movimento social de aqueles días que eles tanto apoiaron agora durme. Durme, e xan non protesta por nada a pesar das moitas desfeitas que se estan a cometer nestos tempos.Digase Reganosa, digase cidade da cultura, digase canteiras do Courel, novas minicentrais no rio Xallas.